21
Σεπτεμβρίου
2019

Αγνωστες ιστορίες για τον «βενιαμίν» του Μητσοτακέικου - 22/01/2016

 
Μοιράζονταν μεταξύ τους χαμογελαστοί αυτό που μάλλον δεν γινόταν να μοιραστούν με τρίτους. Κάτι που υπερέβαινε την απλή οικογενειακή σύνδεση πατέρα και γιου και υπερσκέλιζε τη συμβολική συνέχεια μιας μακράς πολιτικής παράδοσης. 

Η φωτογραφία του μόλις εκλεγμένου προέδρου της Ν.Δ. στο σπίτι του επί της οδού Ρηγίλλης που τον έδειχνε να αγκαλιάζει τρυφερά τους ώμους του πατέρα του έμοιαζε να επικοινωνεί στους θεατές της μια αμοιβαία σχέση, ικανή να πετάει πρώτη δεξιοτεχνικά το γάντι στους άλλους. Και μετά να κερδίζει επιδέξια τις μονομαχίες. 

Παρότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην εκκίνηση της αναμέτρησης για τη διαδοχή στην προεδρία της Ν.Δ. ζητούσε να κριθεί για τη διαδρομή του και όχι για το όνομά του, έσπευσε ως χαρμόσυνος αγγελιοφόρος της εκλογικής του νίκης να την αναγγείλει άμεσα στον συγκινημένο πατέρα του. Το από κοινού εικονογραφημένο στιγμιότυπο πιστοποιεί ότι η Ιστορία αποδεικνύεται το θυσιαστήριο κάθε μορφής ατομικότητας και επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι το αίμα νερό δεν γίνεται. Το επικύρωνε πάνω στο σεκρετέρ, πλάι στην μπερζέρα του 97χρονου πατριάρχη της οικογένειας μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία, μέσα στο ίδιο φωτογραφικό ενσταντανέ, που απεικόνιζε ευδιάκριτα το ζεύγος Ντόρας Μπακογιάννη και Ισίδωρου Κούβελου. Ενα γενναιόδωρο, διακοσμητικό στολίδι που φάνταζε να διαλαλεί μια συμπαγή αδελφική συστράτευση εντός της αφηγηματικής πολυφωνίας της φαμίλιας. 


Ο μόλις εκλεγμένος αρχηγός της Ν.Δ. αγκαλιάζει στοργικά τον πατέρα του που χαμογελά ευτυχισμένος. «Και πρωθυπουργός!» ήταν η ευχή στον γιο του

Οπως, άλλωστε, τόνιζε σε ανύποπτο χρόνο ο μετριοπαθής Κυριάκος, «πολιτική οικογένεια δεν σημαίνει και κλωνοποίηση απόψεων». Δεν είχαν περάσει καν τρεις μήνες από τότε που ο ίδιος έλεγε για την αδελφή του, με ειλικρίνεια που δεν χρειαζόταν διερμηνέα, «έχουμε μια πολύ καλή προσωπική σχέση, αλλά είναι κοινό μυστικό ότι δεν βλέπουμε την πολιτική από το ίδιο πολιτικό πρίσμα. Νομίζω ότι έχει μια άλλη αντίληψη για το πώς βλέπει τη Νέα Δημοκρατία, από αυτήν που έχω εγώ». Από την άλλη, δεν πέρασε ούτε ένα εικοσιτετράωρο από την εκλογή του αδελφού της στην προεδρία του κόμματος όταν η Ντόρα τοποθετούνταν, εξηγώντας ότι σώπασε κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης διότι εάν έβγαινε δημόσια υπέρ του Κυριάκου, τότε «όλος ο κόσμος θα έλεγε βγαίνει η οικογένεια, κάνει η οικογένεια», ενώ εάν τοποθετούνταν υπέρ του Βαγγέλη Μεϊμαράκη θα έλεγαν ότι «πάει κόντρα στον αδελφό της». Και έκλεισε υποσχόμενη πως θα δώσει και την ψυχή της για τον Κυριάκο. Δίνοντας, έτσι, τέλος στις λεπτολόγες αποκρυπτογραφήσεις και τις κακοφωνίες των πάσης φύσεως ιερεμιάδων που ερμήνευαν τη σχέση τους ως ακραίως ανταγωνιστική σε όλη τη διάρκεια της εσωκομματικής αναμέτρησης. 

Ωστόσο, οι ανταγωνισμοί είναι τόσο σύμφυτοι με την πολιτική, όσο και συναρθρωμένοι με την οικογένεια. 

Ετσι κι αλλιώς οι οικογενειακές σχέσεις, οι δεσμοί και οι ιεραρχίες που ταλαντεύονται διαρκώς στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την αμεσότητα και την απόσταση, δεν εκδηλώνονται με τα προκάτ μειλίχια χαμόγελα των πρωταγωνιστών μιας απογευματινής σαπουνόπερας. 

Περιλαμβάνουν κόντρες που κρύβονται επιμελώς στο ντουλάπι, καθώς και εσωτερικές αντιπαραθέσεις που κουκουλώνονται κάτω από το χαλί εξαιτίας της βλαβερής έκθεσής τους στη δημοσιότητα. Μόνιμο, όμως, τόπο της έντονης αποκάλυψής τους συνιστά η εσωτερική τελετουργία του οικογενειακού τραπεζιού. Αναπόφευκτα και για την πολυμελή και πατροπαράδοτα κρητική οικογένεια Μητσοτάκη, αυτός θα ήταν για χρόνια ο προνομιακός τόπος εκδήλωσης των πάσης φύσεως ενδοοικογενειακών και πολιτικών διαφωνιών των μελών της, αν δεν υπήρχε ο βράχος του σπιτιού, η Μαρίκα Μητσοτάκη. 



Με τη σύζυγό του Μαρέβα και τα παιδιά τους στα επινίκια της εκλογής του στην προεδρία της Ν.Δ.

Αυτή που έθετε, ως νοικοκυρά, μαγείρισσα και παιδαγωγός, το μέτρο της ισόρροπης επικοινωνίας και της αλληλέγγυας συνεννόησης, κρατώντας της οικογένειά της δεμένη στο καθημερινά φιλόξενα στρωμένο σπιτικό τραπέζι της. Εκεί που έγιναν κοινωνοί μιας γαστριμαργικής ιεροτελεστίας από τον άλλοτε γείτονά τους στη Γλυφάδα Αριστοτέλη Ωνάση -στον οποίο σέρβιρε γουρουνοκεφαλή-, τους πρώην προέδρους σαν τον Τζορτζ Μπους και τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, έως τους πολιτικούς ηγέτες της Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκο και Χαρίλαο Φλωράκη, στους οποίους πρόσφερε τα περιβόητα ντολμαδάκια της Oικουμενικής. Χώρια τα τραπεζώματά της σε πολιτικούς, κομματάρχες και βαφτιστήρια, σε γλέντια γάμων, αρραβώνων, γενεθλίων παιδιών και εγγονιών, όταν η φωνή της ξέμπλεκε από τα γουργουρίσματα της κατσαρόλας και το τσιτσίρισμα του τηγανιού στην κουζίνα για υποδεχτεί ευγενικά και γλυκομίλητα τους καλεσμένους της. Το ιδιαίτερο χάρισμα της ανθρώπινης και γήινης Μαρίκας λένε όσοι τη γνώρισαν από κοντά στα 65 χρόνια γάμου της στο πλευρό του Χανιώτη πρώην πρωθυπουργού, ήταν να προσφέρει ανιδιοτελώς συμβουλές, κατευθύνσεις και γενναιόδωρες λύσεις σε προβλήματα τρίτων που ξεπερνούσαν τα όρια της τυπικής φιλίας. Το μεγάλο, όμως, ταλέντο της ήταν να χαρίζει την έννοια ενός ηλιόλουστου συνανήκειν στα μέλη της οικογένειάς της που περιστρέφονταν γύρω της σε σταθερές τροχιές σαν πλανήτες ενός ηλιακού συστήματος. Γι’ αυτό και ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. αποκαλούσε τρυφερά τη σύζυγό του «ο Κοπέρνικός μου». 

Αν ζούσε, λένε οι παλιοί συνδαιτυμόνες της, δεν υπήρχε περίπτωση ο βενιαμίν Κυριάκος να απουσιάσει από τη δεξίωση που παρατέθηκε στο σπίτι της Γλυφάδας για τα βαφτίσια του 7 μηνών γιου της Αλεξίας Μπακογιάννη και εγγονού της Ντόρας το περασμένο καλοκαίρι. Και ακόμα περισσότερο με τη γνωστή της αυστηρότητα υποθέτουν ότι θα είχε επιπλήξει «ντόμπρα και σταράτα» τη μεγάλη της κόρη, η οποία την προηγούμενη ημέρα συνάντησε, με αδιανόητο για τα ήθη του βαριού πολιτικού ονόματος της οικογένειας και το κύρος της παράταξης, έναν πολιτικό αντίπαλο σαν τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Οπως ακριβώς λέγεται ότι της τα είχε ψάλει στο παρελθόν όταν υποχώρησε στον Κώστα Καραμανλή και ανέχτηκε την επιστροφή του «εχθρού» Αντώνη Σαμαρά στη Ν.Δ. Ηταν τόσο ισχυρή η σεβάσμια επιρροή της, ενώ όταν ήθελε, είχε τέτοια ισχύ το κατευναστικό της ταμπεραμέντο, που αν βρισκόταν εν ζωή, ποτέ δεν θα επέτρεπε έντονους πολιτικούς διαξιφισμούς εντός της οικογένειας. 



Το σωστό τάιμινγκ
Το ένστικτο, πάντως, της Μαρίκας, σε συνδυασμό με τη διαρκή φροντίδα της για τη συνεκτικότητα και το πολιτικό συμφέρον της οικογένειάς της, φημολογείται ότι είχε χαρίσει επεισοδιακές σκηνές ιταλικής νεορεαλιστικής σάτιρας στις εκρηκτικές ιδιωτικές συνομιλίες με τον ψύχραιμο μέχρι αταραξίας, λες και είχε μονίμως καταπιεί Βάλιουμ, σύζυγό της. Ειδικότερα, όταν γκρίνιαζε κουνώντας τη μαγκούρα της στον «αχαΐρευτο ψηλό», όπως είχε την αυθάδη άνεση να αποκαλεί μετά από τόσα χρόνια αγαπημένης συμβίωσης τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, πως ο μοναχογιός και στερνοπαίδι τους, βουλευτής πλέον Κυριάκος, είχε ράψει τρία υπουργικά κουστούμια και του τα ’φαγε ο σκόρος περιμένοντας την αξιοποίησή του από τον Καραμανλή, τον οποίο τσάμπα είχαν ταΐσει τόσες φορές σπίτι τους. Κι αυτό παρότι αντιλαμβανόταν ότι χάριν εσωκομματικών ισορροπιών ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής αδυνατούσε να παραχωρήσει δύο από τις διαθέσιμες θέσεις του Υπουργικού Συμβουλίου στην οικογένεια Μητσοτάκη, δεδομένου ότι τη μία, αυτή του υπουργού Εξωτερικών, την είχε αναθέσει στην Ντόρα. 

Ωστόσο, πίεζε φορτικά προς αυτήν την κατεύθυνση, αν και γνώριζε ότι ο ανθεκτικός και εξίσου πεισματάρης αλλά επιρρεπής στους συμβιβασμούς Μητσοτάκης δεν βιαζόταν να προωθηθεί η υπουργική καριέρα του γιου του, μέχρι αυτός να «ψηθεί» για τα καλά, δίχως αλουμινόχαρτο, στην ψησταριά της πολιτικής. Για την αγέρωχη Μαρίκα, όμως, που σιχαινόταν τα παρακάλια και τις ταπεινώσεις, σημασία είχε να πιάσεις το πρόβλημα στην αρχή και να το λύσεις. Να «μην το αφήσεις ποτέ να σέρνεται», όπως έλεγε. Στην πολιτική, βέβαια, τα πράγματα, εμπεριέχουν εξ ανάγκης και την υπομονή. Εξάλλου, αν για τον Ελευθέριο Βενιζέλο (θείο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μια και η αδελφή του εθνάρχη, Κατίγκω, ήταν γιαγιά του ως σύζυγος του παππού του, Κωστή) το πολιτικό μότο περιελάμβανε το τουφέκι και το παζάρι, και αν για τον μικρανιψιό του με το ανάλαφρο σήκωμα των ώμων, την ισχύ και τη συνδιαλλαγή, για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όπως αποκαλύφθηκε στο σωστό τάιμινγκ, συμπυκνώθηκε στη σταθερότητα στις απόψεις και στους καλοσχεδιασμένους μακροπρόθεσμους στόχους. Η φράση του «εγώ είμαι ο Κυριάκος και όχι ο αδελφός ή ο γιος» ήταν, όπως εκτιμάται, μια δήλωση αυτονόμησης και χάραξης δικής του περπατησιάς, την οποία μάλλον θα επαινούσε η μακαρίτισσα η Μαρίκα, η οποία γνώρισε εκ του σύνεγγυς τι σημαίνει πολιτική επιπολαιότητα αλλά και βίωσε τις συνέπειες της αρχηγικής κενοδοξίας.


Ο μικρός Κυριάκος όταν συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή

Οπως, πάντως, κι αν είχε, με την απώλειά της σημαδεύτηκαν με ρωγμές οι άκαμπτοι συνδετικοί ενδοοικογενειακοί κρίκοι. Ωστόσο, η μνήμη της μητέρας είναι τόσο βαθιά χαραγμένη στα παιδιά της, ώστε να ενσωματώνεται ακόμη και σε έναν εσωκομματικό θρίαμβο. Με έναν κόμπο στον λαιμό και ραγισμένη φωνή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αμέσως μετά την εκλογή του αφιέρωσε τη νίκη του «σε έναν άνθρωπο που δεν είναι σήμερα μαζί μας. Και αυτή είναι η μητέρα μου», όπως είπε. Ηταν, εξάλλου, αυτός που, ωχρός, βυθισμένος σε έναν βουβό σπαραγμό, την αποχαιρέτησε με αξιοπρέπεια ένα μεσημέρι του Μαΐου του 2012. Προτού τη συνοδέψει πεζή, σύμφωνα με το κρητικό έθιμο, μαζί με όλη τη μαυροφορεμένη και βουρκωμένη οικογένεια προς την τελευταία της κατοικία, εκφώνησε έναν ανθρώπινο επικήδειο για τη «Μάμυ» του. Ηταν ένας φόρος τιμής σε μια ξεχωριστή ψυχή, που αν είχε ακούσει τους γιατρούς της όταν αρρώστησε μικρή από πολιομυελίτιδα, οι οποίοι της είχαν πει να μην κάνει παιδιά γιατί δεν θα ξαναπερπατήσει, δεν θα βρίσκονταν εκεί, πλάι στη σορό της, τα τέσσερα παιδιά, τα 13 εγγόνια και τα έξι δισέγγονά της. «Δεν θα περπατήσεις σου είπαν και εσύ περπάτησες, χόρεψες, στάθηκες σε όλη σου τη ζωή, που είχε περισσότερες λύπες παρά χαρές, δίπλα στον Κώστα σου», είπε συντετριμμένος ο Κυριάκος, αποτίοντας την οφειλόμενη στη μνήμη της διάκριση για μια γυναίκα που τόσο πολύ επιθυμούσε να χαρίσει, ακόμη και μετά από τρεις γέννες, έναν διάδοχο στον «ψηλό σαν πεύκο του Ψηλορείτη», όπως αποκαλούσε τον άνδρα της ζωής της. 



«Σου έκαμα τον γιο, Μαρίκα μου!»
Ηταν μια γκρίζα μέρα, όχι απλώς συννεφιασμένη, χαλούσε ο κόσμος από κατακλυσμιαία βροχή εκείνη τη Κυριακή στις 3 Μαρτίου του 1968. Το ραδιόφωνο έλεγε ότι ο αγωνιστικός χώρος στο γήπεδο «Καραϊσκάκη» θα γινόταν βούρκος πριν καν αρχίσει το ντέρμπι Ολυμπιακού -Παναθηναϊκού. Πιο βαρύθυμος, όμως, κι από βάλτο ήταν ο 50χρονος τότε Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, κλεισμένος μέσα στο γραφείο του, πλάι σε έναν σκέτο ελληνικό καφέ, το μισοάδειο πακέτο από τα τσιγάρα και το βουβό, σίγουρα υπό παρακολούθηση, τηλέφωνό του. Η χούντα των συνταγματαρχών που τον συνέλαβε με τις πιτζάμες τα χαράματα της 21ης Απριλίου του 1967 δεν είχε κλείσει ούτε χρόνο στο ανελεύθερο καθεστώς της, ενώ ο ίδιος ύστερα από 15νθήμερη κράτηση και κατόπιν υπό εξάμηνο κατ’ οίκον περιορισμό, μόλις είχε αρχίσει να ξεμυτίζει. 

Το πολιτικό του μέλλον διαγραφόταν ήδη αμφίβολο επιβαρημένο με το στίγμα του αποστάτη και την αδυναμία πρόβλεψης πόσο θα κρατούσε η δικτατορία στη χώρα. Στην κακοκεφιά του, σαν να στριφογύριζε στο μυαλό του η μαντινάδα «Απόψε μελαγχολική θα ’ναι η βραδιά για μένα, γιατί ’ρθανε στη σκέψη μου πράματα περασμένα». Θα ήθελε πολύ να πιει ένα κοκτέιλ Bloody Mary που σχεδόν ως ιεροτελεστία απολάμβανε μόνο τα κυριακάτικα καλοκαιρινά μεσηµέρια στα Χανιά, αλλά πού να βρει ντοµάτα, βότκα, αλάτι, πιπέρι και ταµπάσκο; Πόσο μάλλον σέικερ, που δεν ήξερε τι να το κάνει. Τα καδράκια στον τοίχο με τα τοπία της Κρήτης λες και περιέπαιζαν την ανικανότητά του σε κάθε απόπειρα χειροτεχνίας. Τα κορίτσια ήταν στο σπίτι , άκουγε τις χαρούμενες φωνές της 14χρονης Ντόρας που πήγαινε στην τρίτη γυμνασίου στη Γερμανική Σχολή, της 13χρονης Αλεξάνδρας που πήγαινε στην πρώτη γυμνασίου στο ίδιο σχολείο και της 9χρονης Κατερίνας που ήταν στην τρίτη δημοτικού, αλλά καμιά τους δεν θα μπορούσε να διώξει τη μελαγχολική ανορεξιά του. Χώρια που μέσα σε αυτό το γυναικοκρατούμενο σπίτι η θαρραλέα Μαρίκα στα 38 της ήταν με την κοιλιά στο στόμα, 9 μηνών στις μέρες του τέλους της εγκυμοσύνης της. Ισως ο ερχομός μιας ακόμη κόρης να τον αναζωογονούσε. Δεν τον χάλαγε καθόλου ένα επιπλέον θηλυκό στην οικογένεια. 

Εξάλλου ήταν συνηθισμένο από γυναίκες το σόι του. Αλλωστε και η μάνα του, Σταυρούλα, το γένος Πλουμιδάκη, επί 47 χρόνια χήρα από τον πατέρα του Κυριάκο, μια πανύψηλη γυναίκα, δυναμική, δωρική, με έντονη αυτοκυριαρχία και βαριά αίσθηση του χρέους, με την οποία ο γιος της έμοιαζε πολύ στα χαρακτηριστικά και τη σωματική δομή, είχε έξι αδελφές. Ολα, όμως, όσα τον τυραννούσαν με μουρτζούφλικη ψυχική διάθεση εκείνη την κατσουφιασμένη μέρα, έμελλαν να αλλάξουν. Το επόμενο ηλιόλουστο Δευτεριάτικο πρωινό η Μαρίκα έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο αγοράκι. Αναθαρρημένος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έφτασε στο προσκέφαλο της συζύγου του στο μαιευτήριο, και χαμογελαστός της ανήγγειλε περιχαρώς, λες και η ίδια το αγνοούσε: «Σου έκαμα τον γιο, Μαρίκα μου!». 



Οταν η Ντόρα έσωσε τον Κυριάκο
Με έναν διάδοχο πια στην οικογένεια, ο Κρητικός πολιτικός ήταν υποχρεωμένος να πάρει δραστικές αποφάσεις και νέα ρίσκα, να αλλάξει πολλά πράγματα στη ζωή του και την πολιτική καριέρα του. Οταν το νέο μέλος της οικογένειας, που το ζευγάρι είχε αποφασίσει να του δώσει το όνομα του πατέρα του Κρητικού πολιτικού, πλησίαζε τους έξι μήνες ζωής, ο Μητσοτάκης έκανε το ρεσάλτο. Τη νύχτα του Δεκαπενταύγουστου εκείνης της χρονιάς, με το κρις-κραφτ «Σωτηρία» δραπέτευσε περιπετειωδώς από τη Ραφήνα, διέσχισε το Αιγαίο, αποβιβάστηκε στο Τσεσμέ και, μέσω Σμύρνης, Κωνσταντινούπολης και Γενεύης, έφτασε στο Παρίσι. Η οικογένεια άργησε να τον ακολουθήσει καθώς η δικτατορία επιχείρησε να τον εκβιάσει συναισθηματικά θέτοντας υπό κατ’ οίκον περιορισμό τη Μαρίκα και τα παιδιά, αρνούμενη να τους επιτρέψει την έξοδο από την Ελλάδα μέχρι τον Ιούνιο του 1969 οπότε και τους χορήγησε άδεια εξόδου. 

Η επανένωση της οικογένειας έγινε στο Παρίσι, στα δύο ενωμένα διαμερίσματα της οδού Μιραμπό πλάι στον Σηκουάνα όπου και για να ζουν με άνεση, ιδιωτικά σχολεία για τα παιδιά, μετακινήσεις και Γερμανίδα νταντά, ξεκοκαλίστηκε και η προίκα της Μαρίκας από τους γονείς της, τον ευκατάστατο έμπορο Αγαμέμνονα Γιαννούκο και τη σύζυγό του, θυγατέρα ευυπόληπτης οικογένειας βιομηχάνου του Πειραιά. Εκεί, ο μικρός και χαϊδεμένος από όλους Κυριάκος ταυτοποιήθηκε ως «εμιγκρές» κυριολεκτικά από τα γεννοφάσκια του, μέχρι τη Μεταπολίτευση και την επάνοδό τους στην πατρίδα. Εκεί, στην πολιτική εξορία, η μάνα του τού έμαθε τα πρώτα ελληνικά και το πρώτο του τραγούδι, το «Εις το βουνό ψηλά εκεί, είν’  εκκλησιά ερημική», όπως χρόνια αργότερα ανέσυρε με ραγισμένη τη φωνή κατά την εκφώνηση του επικήδειού της. Και εκεί παραλίγο να γίνει θύμα μιας ολέθριας μοίρας που θα του απέκλειε τελεσίδικα την επιστροφή στην Ελλάδα. Αν και συχνά πυκνά τα πεθερικά του Μητσοτάκη άφηναν το διαμέρισμά τους στην οδό Βουκουρεστίου για μακροχρόνια παραμονή στην Πόλη του Φωτός ώστε να κάνουν, φιλοξενούμενοι της οικογένειας, παρέα στα παιδιά, εκείνο το κρίσιμο βράδυ στα τέλη του 1970 απουσίαζαν από το σπίτι. 


Σύσσωμη η οικογένεια Μητσοτάκη στο Παρίσι

Την ίδια νύχτα το ζεύγος Μητσοτάκη επισκεπτόταν την Αμαλία Καραμανλή που μόλις είχε ζητήσει διαζύγιο από τον αυτοεξόριστο στο Παρίσι Κωνσταντίνο Καραμανλή και είχε αναχωρήσει από το μέχρι τότε κοινό τους σπίτι στην οδό Μονμερανσί. Ετυχε στο σπίτι της οδού Μιραμπό να βρίσκεται μόνη η 17χρονη Ντόρα, όταν το διαμέρισμα λαμπάδιασε ξαφνικά. Αλαφιασμένη έτρεξε στον φλεγόμενο διάδρομο για να σώσει τον μόλις τριών ετών Κυριάκο που κοιμόταν αμέριμνος στο παιδικό του δωμάτιο. Ευτυχώς, η τραγωδία αποπέμφθηκε εγκαίρως, η φωτιά σβήστηκε γρήγορα, ενώ οι γονείς τους που επέστρεψαν επειγόντως προσπαθούσαν να μοιράσουν μέσα στην αγωνία τους τη φροντίδα στο παραλίγο καψαλισμένο στερνοπαίδι τους και να παρηγορήσουν καθησυχαστικά την ελαφρώς τσουρουφλισμένη και ταραγμένη, με το δίκιο της, πρωτότοκη και υπεύθυνη κόρη τους. 

Αυτή η ιεραρχική διάκριση μέσα στην οικογένεια, λογική εξαιτίας της ηλικιακής διαφοράς των παιδιών τους, δεν πήρε ποτέ διαστάσεις προνομιακού χαρακτήρα υπέρ των μεν και εις βάρος των, παραμελημένων, δε. Ο Κυριάκος ήταν, ήθελε δεν ήθελε, ο χαριτωμένος και πανέξυπνος μικρός της οικογένειας. Δεν χρειαζόταν ως παιδί να κλέψει όλη τη συναισθηματική προσοχή των γονιών του, αφού οι μεγαλύτερες και ωριμότερες, ως γυναίκες, αδελφές του, του χάριζαν άφθονη την αγάπη τους με διασκεδαστικά παιχνίδια και τρυφερές νουθεσίες. Επιπλέον τα ενδιαφέροντά τους δεν διασταυρώνονταν λόγω των διαφορετικών προσανατολισμών που επέβαλλε το φύλο εκάστου. 

Αναπόδραστα ο βενιαμίν της οικογένειας πέρασε ευτυχισμένα και ανέμελα παιδικά χρόνια. Ηταν το παιδί που απολάμβανε μια βουτιά στην παραλία στο Μαράθι και μια πεζοπορία στο φαράγγι της Σαμαριάς μαζί με τον πατέρα του, που μόλις εξάχρονος απαθανατιζόταν στα χέρια Κρητικών μαυροπουκαμισάδων βρακοφόρων στο γλέντι που ακολούθησε τον γάμο της μεγάλης του αδελφής. Ηταν τον Δεκέμβριο του 1974 όταν η 20χρονη Ντόρα παντρεύτηκε τον 39χρονο δημοσιογράφο Παύλο Μπακογιάννη, γνωστό από τις αντιστασιακές του εκπομπές στη βαυαρική ραδιοφωνία, επισφραγίζοντας ένα ειδύλλιο που πλέχτηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στο Μόναχο όπου η Ντόρα σπούδαζε Πολιτικές Επιστήμες και Επικοινωνία. Και ήταν μόλις 10 χρονών το 1978 όταν καλωσόριζε μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια τη γέννηση των πρώτων του ανιψιών του, της Αλεξίας και του Κωνσταντίνου Μπακογιάννη, την ίδια χρονιά που συνόδευε ντυμένος με τα καλά του τον πατέρα του σε επίσκεψη στον Κωνσταντίνο Καραμανλή με τον οποίο αντάλλαξε χειραψία. Ηταν ωστόσο, πολύ νωρίς και μάλλον εξεζητημένο έως αφύσικο για ένα παιδί που αγαπούσε το ποδόσφαιρο και την μπιτάτη μουσική, να νιώσει έλξη για την πολιτική σκηνή εξαιτίας του σφιξίματος της παλάμης του για χαιρετισμό με τον τότε πρωθυπουργό. 


Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε παιδική ηλικία μαζί με τον πατέρα του 

Ακόμη και αρκετά αργότερα, όντας 15χρονος αριστούχος μαθητής του Κολλεγίου, όταν οι συμμαθητές του προτιμούσαν το σινεμά, ο ίδιος πήγαινε στη Βουλή για να παρακολουθήσει τις ρητορικές κόντρες του πατέρα του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, όσο κι αν η καρδιά του τον παρότρυνε να πάει καλύτερα στο ΟΑΚΑ για να δει τον αγαπημένο του Ολυμπιακό. Στο κάτω-κάτω η ζυμωμένη από πολύ μικρή στην πολιτική αδελφή του, Ντόρα, μόλις τότε άρχιζε να αποκτά άμεση επαφή με την κεντρική πολιτική σκηνή. Τον ίδιο, αντίθετα, τον καλούσαν οι ελκυστικές σειρήνες της επιστήμης του Χάρβαρντ και του Στάνφορντ, παρά τις μοναδικές εμπειρίες που αποκόμισε μεγαλώνοντας σε μια πολιτική οικογένεια. Ισως για πρώτη φορά να σκέφτηκε σοβαρά την εμπλοκή του με την πολιτική όταν επέστρεψε εσπευσμένα από την Αμερική τον Σεπτέμβριο του 1989 για να παραστεί συντετριμμένος στην κηδεία του άνανδρα δολοφονημένου Παύλου Μπακογιάννη από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν. Αλλά και τότε δε ένιωθε ψημένος με την ιδέα, πόσο μάλλον που σειρά πολιτικής σταδιοδρομίας, αυτοδικαίως, είχε η χήρα αδελφή του. 



Η αρχή της πολιτικής καριέρας
Επρεπε να περάσουν 15 χρόνια από εκείνη την αποφράδα ημέρα, ενόσω είχε διανύσει επιτυχημένη πορεία στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα, για να αποφασίσει να συμμετάσχει στα κοινά. Είχε συνειδητοποιήσει ότι μέχρι δύο εκπρόσωποι της ίδιας πολιτικής οικογένειας χωρούσαν στη Βουλή, και ότι τρεις μάλλον παραέπεφταν βαριοί, όπως τα μαρτίνι στον Τσόρτσιλ. Και μια και ο πατέρας του αποχωρούσε από τη Βουλή επιφυλάσσοντας για τον εαυτό του, όποτε μιλούσε, τον ρόλο του πυροδότη της αναταραχής του πολιτικού συστήματος, ο δρόμος άνοιγε για τη βουλευτική υποψηφιότητα του Κυριάκου στη δύσκολη και απρόβλεπτη Β’ περιφέρεια Αθηνών. Νέος, αναγνωρίσιμος εξ επιθέτου, παντρεμένος με μια όμορφη σύζυγο και δύο μικρά παιδιά και ένα τρίτο καθ’ οδόν, συγκέντρωνε όλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα στην αφετηρία μιας πολιτικής σταδιοδρομίας. 

Η εκλογή του έμοιαζε προδιαγεγραμμένη ήδη από την ημέρα που παραιτήθηκε από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της Επιχειρηματικών Συμμετοχών, θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας. Εκείνο που δεν μπορούσε κανείς να προβλέψει ήταν ότι οι ιδιοτροπίες της ιστορίας θα οδηγούσαν τα δύο αδέλφια σε διαφορετικά μονοπάτια, έως ότου ξανασυναντηθούν στην κεντρική λεωφόρο. Την επόμενη μέρα της διαγραφής της αδελφής του Ντόρας Μπακογιάννη από τη Ν.Δ., τον Μάιο του 2010, ανήμερα των 56ων γενεθλίων της, επειδή αγνόησε την κομματική γραμμή υπερψηφίζοντας το πρώτο μνημόνιο, ο Κυριάκος έφευγε για το Παρίσι μαζί με τον γιο του για να παρακολουθήσουν το Final Four στο μπάσκετ και τον Ολυμπιακό. 

Σε όσους τον ρωτούσαν γιατί διάλεξε μια δύσκολη ημέρα τόσο για ένα μέλος της οικογένειάς του όσο και για το κόμμα του, αυτός απαντούσε πως έχει κι άλλα ενδιαφέροντα εκτός από την πολιτική. Ντρίμπλα υπεκφυγής ή ισχυρή δόση ειλικρίνειας, η αλήθεια είναι ότι ο Κυριάκος είχε οικοδομήσει μια αυτόνομη παρουσία στη Βουλή, προχωρώντας ενίοτε σε επιθετικές πρωτοβουλίες απαλλαγμένες από την ασθένεια του πολιτικού κόστους. Δεν υποτασσόταν τώρα, όπως ισχυρίζονταν οι φίλοι του, σε ένα πολιτικό καπρίτσιο, ανεξάρτητα αν αυτό εκδηλωνόταν από ένα μέλος της οικογένειάς του. Είχε κιόλας υπογραμμίσει σε ανύποπτο χρόνο την ασυμφωνία του με τον πατέρα του, ο οποίος σε δηλώσεις του αποκαλούσε «λαϊκιστή» τον τότε πρόεδρο της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά. Οσο κι αν είχε αμέριστα υποστηρίξει την αδελφή του, με την οποία μοιράζονταν παρόμοια φιλελεύθερη ατζέντα, στην εσωκομματική αναμέτρηση με τον τελευταίο δεν έπαυε να αναγνωρίζει ότι στην πολιτική «όποιος έχει υπομονή και επιμονή, κερδίζει». Και η Ντόρα, όπως ισχυρίζονται πρώην συνεργάτες της, λειτουργούσε περισσότερο ως παρορμητική Μπακογιάννη παρά ως ψύχραιμη Μητσοτάκη. Αναπόφευκτα, όταν με σημαίες και ταμπούρλα από 5.000 αρχικούς οπαδούς της η Ντόρα ίδρυε ένα κυριακάτικο πρωινό του Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς στο ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ το νέο της κόμμα στον φιλελεύθερο κεντροδεξιό χώρο με το διόλου πρωτότυπο όνομα Δημοκρατική Συμμαχία, αυτός απείχε βροντερά. 


1991, την περίοδο που ο πατέρας του ήταν πρωθυπουργός, ο Κυριάκος υπηρετούσε σμηνίτης στην 346 Μοίρα «Περσεύς» της 111 Πτέρυγας Μάχης στην Αεροπορική Βάση της Νέας Αγχιάλου

Παρότι ο πατέρας και η μητέρα του παρέστησαν στην ιδρυτική εκδήλωση, στην αλληλέγγυα προσπάθειά τους να χτίσουν έναν μύθο για τη στάση της οικογένειας, αυτός αποδομούσε πιθανές εδραιωμένες πεποιθήσεις, επαναλαμβάνοντας ότι «στην πολιτική η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός είναι πολύ πιο χρήσιμα από την αφαίρεση και τη διαίρεση». Δικαιώθηκε στις εκλογές εκείνου του Μαΐου όταν το κομματικό εγχείρημα με τα κομψά γραφεία στη λεωφόρο Συγγρού έλαβε τέλος άδοξα, τερματίζοντας εκλογικά δέκατο, χωρίς να καταφέρει να εκλέξει εκπρόσωπο στη Βουλή. Ωστόσο, ακόμα χειρότερα για την πολιτική αίγλη του ονόματος της οικογένειας ήταν ότι η Ντόρα έσωσε μετά βίας τη βουλευτική της έδρα, ελέω Σαμαρά, ο οποίος τη συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. στις εκλογές-καπάκι εκείνου του Ιουνίου. 

Είχε φτάσει πλέον η ώρα και για τον «παπα-Στρουμφ», όπως αποκαλούν χαϊδευτικά τα υπόλοιπα μέλη της φαμίλιας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, να συστρατευθεί με την πείρα του στο πλευρό ενός άξιου υπέρμαχου της κοινής λογικής και σφοδρού πολέμιου του λαϊκισμού, ο οποίος θα διέθετε ξεκάθαρο μεταρρυθμιστικό πλάνο ως ηγέτης της Ν.Δ. και πιθανός αυριανός πρωθυπουργός. Δεν χρειαζόταν να ψάξει αλλού. Ο κατάλληλος άνθρωπος, «γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;», βρισκόταν μέσα στην ίδια του την οικογένεια. Και δεν ήταν πια ο μικρός, αθλητικός Κούλης, αλλά ένας πεπειραμένος 47χρονος πολιτικός με βαθιές οικογενειακές ρίζες, αυτονομημένος από τα ιστορικά δεσμά του Μητσοτακέικου.
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Μακελειό στο Ορλάντο: Το Ισλαμικό Κράτος χτύπησε στην καρδιά των ΗΠΑ
Ο Αφγανός Ομάρ Ματίν από το 2007 εργαζόταν ως ένοπλος φρουρός στη μεγαλύτερη εταιρεία ιδιωτικής ασφάλειας του κόσμου
Η παράξενη και απίστευτα τραγική ιστορία του «Τιτανικού των Ναζί»
Η καριέρα του ήταν πιο δοξασμένη από αυτή του Τιτανικού και το τέλος του ακόμα πιο δραματικό - Βυθίστηκε την τελευταία ημέρα του πολέμου από φίλια πυρά παρασέρνοντας στον θάνατο πάνω από 5 χιλιάδες αιχμαλώτους εβραϊκής καταγωγής
Χόκινγκ: Η ανθρωπότητα απειλείται - Ποιοι είναι οι 3 μεγάλοι κίνδυνοι
«Μόνο αν ζήσουμε στο διάστημα θα τα καταφέρουμε, αλλά αυτό θα μπορέσει να γίνει σε 100 χρόνια και μέχρι τότε πρέπει να προσέχουμε» η συμβουλή του επιστήμονα
Ιορδανία: Δορυφόροι έφεραν στο φως τεράστιο μνημείο στην Πέτρα 2.150 ετών
Το μνημείο έχει το μήκος μιας πισίνας Ολυμπιακών διαστάσεων, δύο φορές το πλάτος της, και βρίσκεται μόνο 800 μέτρα νότια του κέντρου της αρχαίας πόλης
Βρήκαν ξεχασμένο αρχαίο ελληνικό στεφάνι μυρτιάς 2.300 ετών
Βρέθηκε μέσα σε χαρτοκιβώτιο τυλιγμένο σε εφημερίδες κάτω από το κρεβάτι ηλικιωμένου που το κληρονόμησε από τον παππού του
Ο Ολυμπιακός ζητά την τιμωρία του Πεδουλάκη
Λίγες ώρες πριν το πρώτο τζάμπολ στη σειρά των τελικών της Basket League ο Ολυμπιακός έκανε καταγγελία κατά του προπονητή του Παναθηναϊκού
Ολυμπιακός-ΑΕΚ: Ένας τελικός που θα μπορούσε να είναι γιορτή...
Έπειτα από ταλαιπωρία, αναβολές και συσκέψεις ανάμεσα σε Κοντονή, ΕΠΟ και FIFA, οι δυο ομάδες βρήκαν το... δρόμο για το ΟΑΚΑ και είναι έτοιμες να κοντραριστούν (20:30 OTEsports και μαγνητοσκοπημένο από την ΕΡΤ) για την τελευταία κούπα της χρονιάς
Κυπελλούχος η ΑΕΚ, 2-1 τον Ολυμπιακό στο άδειο ΟΑΚΑ
Με την κατάκτηση του Κυπέλλου συνοδεύτηκε, τελικά, η επιστροφή της Ένωσης στα «μεγάλα σαλόνια» - Η ομάδα του Μανωλά προηγήθηκε με 2-0 (39` Μάνταλος, 51` Τζιμπούρ) εκμεταλλευόμενη τα αμυντικά κενά των ερυθρόλευκων - Ο Τσόρι Ντομίνγκεζ μείωσε για τον Ολυμπιακό στο 85`
Εκπληκτικά πορτρέτα που δεν θα πιστεύετε ότι είναι ζωγραφισμένα στο χέρι